Kushdo që çliron PD prej trashëgimisë problematike të “njëshit” historik dhe vlerëson objektivisht të shkuarën, bën histori. Jo vetëm për veten, PD apo fatin e së djathtës por dhe vetë demokracinë. Është i vetmi shans për të marrë pushtet se, për ta mbajtur pastaj atë duhet djersitur fort sidomos tani që PS i ka duk puna dhe u bë kohë që i thonë puna e mbarë.

E vërteta është se opozita, as këtë herë nuk arriti do të krijonte frymë gjatë fushatës, por veç histeri, se këtë radhë do të fitonin me patjetër kundër Edi Ramës. Vetëm se fitorja zgjati shumë pak, disa orë në mesnatë. Por dhe ato s’i shijuan dot shumë, se shumica ishin në gjumë.

Askush nuk ka kërkuar zyrtarisht te ik Lulëzim Basha. Nuk kane deklaruar se nuk ka shkuar ende puna tek dorëheqja dhe fushata zgjedhore, dhe fare papritur ne dëgjojmë një maratonë degësh te PD qe duket sikur u thonë demokratëve, “mos u lodhni kot se e mbrojmë ne”.

Qasja nga dialogu me Serbinë, që do të ishte në nivelet e ulëta të prioritetit të tij, tregon se tashmë do jetë kamardare që të largojë vëmendjen për problemet e brendshme të Kosovës ashtu si e provuan me “sukses” dhe paraardhësit e tij

Në shtator, në parlamentin e ri, mbas dy vjet e gjysëm mungese, Shqipëria do të ketë opozitën reale dhe morale të saj.

U kthyen më në fund, tani lufta nuk ka më vlerë. Këta morën plagë dhe shkaktuan të vdekur, por u mblodhën në folenë ku ishin. Lufta e tyre për të fituar pushtetin mbi shqiptarët, u fik. Kishin vënë në krye të kolonës një banderolë ku shkruhej ‘Shqipëria fiton’.

Pasi humbi zgjedhjet e 2009-ës, Rama filloi një pelegrinazh të përjavshëm të militantëve socialistë në bulevard, me sloganin “Hap kutitë ose largohu!”. Madje atë seri të gjatë pelegrinazhi e mbylli me një grevë urie 40-ditëshe të deputetëve socialistë, në një tendë gjigande para kryeministrisë. 

Lulzim Basha nuk vendosi njerëz që të kishin një simbiolikë me territorin me komunitetin, por emëroi të deleguar në tre qarqet e rëndësishme të vendit, siç janë Elbasani, Durrësi dhe Korça.Dërgoi atje, njerëzit e afërt në drejtimin e PD-së: Gazment Bardhin, Edi Palokën dhe Edmond Spahon.

Të vetmit që janë të mërzitur, janë demokratët në bazën e partisë, ata që takoj rrugëve, ata që besuan se do ta kapnin pushtetin këtë radhë, ata qe mendonin para dy vitesh se ishte mirë, sipas Lulit, të ikje nga Kuvendi, të digjte mandatet, të mos shkonte në zgjedhjet lokale dhe të ngeleshe rrugëve, duke e nisur nga e para si me 1990. Ata janë të traumatizuar. Atyre nuk ua zë dot më në gojë as Lulin, as Berishën, as justifikimet për humbje ne zgjedhje.

Unë nuk mund ti ndaj dot ata, por nëse ka vepruar drejt Albini duhet edhe Edvini të garoj për pushtet në Kosovë, dhe anasjelltas, nëse s’duhet garoj Edvini në Kosovë atëherë duhet edhe Albini me u tërheq. Shqiponja shqiptare është dy krenare, njëra kokë s’mundet me e kafshu tjetrën.

Pyetja e vjetër nëse Sali Berisha është ose jo pronari i panegociueshëm i Partisë Demokratike, është kthyer më fuqishëm se kurrë në skenë pas humbjes së zhurmshme të PD në 25 prill. Në fakt dilemat për këtë temë nuk janë shuar kurrë, qëkurse është parë sesi gjatë tetë vjetëve influenca e Doktorit në parti ka qenë konstante dhe qëndrimet e tij kanë përbërë sentenca thuajse të palëvizshme për linjën zyrtare të PD.

E ndjeu “rrezikun” dhe ka nisur të bëhet i me demak i “urtë”. E ndjeu se do ta shkarkojnë, dhe bën sikur jep mesazhe “maturie, përmbajtje, qytetarie”. Por nuk harron të thotë se “zgjedhjet nuk kanë mbaruar akoma”, edhe pse Celibashi 1 orë para tij, doli dhe bëri me dije emrat e deputetëve të Parlamentit të ri.

Partia Demokratike nuk arriti dot që t’i përmbushë pritshmëritë e saj për të korrur fitoren e pretenduar përpara zgjedhjeve të 25 prillit. Për kampin opozitar kjo ishte zhgënjyese, por terreni fliste kundër tyre edhe përpara zhvillimit të zgjedhjeve.

Sondazhin nuk e publikova, sepse nuk desha të ndërhyja në punët e familjes së tjetrit… Por në retrospektivë, thjesht nga pikpamja statistikore, vlen të krahasohet ai sondazh i im i 25 marsit me rezultatet faktike të Tiranës

Ka dy ditë që flitet për fenomenin e përkrahjes së kandidatëve që quhen “të fortë” dhe mos suksesit të emrave të njohur politik të vendit. Jozefina Topalli është dëshmia më domethënëse e këtij fenomeni. E cila dje dha dorëheqjen pas një rezultati të dobët që arriti në rang kombëtar e në veçanti në bastionin e saj në Shkodër.

Zgjedhjet përfunduan. Tashmë dihen 140 deputetët e ardhshëm të Shqipërisë. Më parë se të ketë pasur parregullsi, ka patur fitues e humbës. Me më shumë se 140 mijë vota plus ndaj opozitës, PD-AN, Edi Rama po vazhdon mandatin e tretë, një rast i rrallë ky në Shqipëri.

Përballë humbjes së qartë në zgjedhjet e fundit, opozita dhe analistët pranë saj kanë filluar të riprodhojnë fabulën tashmë të njohur të deformimit të vullnetit popullor nëpërmjet krimit dhe blerjes së votës nga Partia Socialiste.

Ndër temat e diskutuara kur u hartua lista e kandidatëve për Tiranën të Aleancës për Ndryshim ishte dhe fakti i përfshirjes në zonë të sigurtë të kryetarëve të partive aleate. Vendimi i Bashës për t’i futur në zonë të sigurt mandatesh shkaktoi jo pak pakënaqësi tek demokratët, të cilët shihnin se një pjesë e madhe e energjive të tyre në fushatë do të shkonin në favor të aleatëve.

Qëlluan në shënjë, nuk u gabuan, nuk u intimiduan, nuk u frikësuan dhe nuk u shitën. Pati një ringjizje të memories dhe të ndjenjës kombëtare, të kthjelltësisë qytetare dhe pa mëdyshje e dhanë verdiktin: Me Europën, Me SHBA dhe jo me shpejtësi konstante por me nxitim në rritje.

Është kthyer në shëtitje mbrëmjeje akuza “u blenë votat”. Me një thjeshtësi çmeritëse. U blenë votat, nga njëri televizion në tjetrin, nga njëri analist darke në tjetrin, nga njëri moderatoro-spikero-analisto-gazetar në tjetrin.