Nga Spartak Ngjela...

Nga Artur Ajazi...

Presidenti në largim, i cili ka javë të tëra që po polemizon me SHBA dhe kancelaritë e tjera Perëndimore, duke u tundur kartën e sovranitetit, po tenton të kthejë 8 Dhjetorin, nga një ditë qëndrese pro Perëndimit, në një ditë pendese kundër Perëndimit.

Nga Astrit Patozi...

Pakkush e kujton pamjen klasike e të riut të djeshëm nën regjimin komunist. I papunë, depresiv, shpesh praktikisht i virgjër, ai ishte ashtu siç nuk e deshte partia, por i ngeshëm si turk i vjetër, siç e kërkonte moda.

Bota ka nevojë për antibiotikë të efektshëm, Shqipëria gjithashtu. Ulja e fenomenit të antibiotiko-rezistencës ka nevojë edhe për kontributin tonë. Antibiotikët nuk janë karamele-Përdorini me kujdes!

I vetmi akt i Ilir Metës që çuditi shqiptarët të premten mbrëma ishte nderimi i tij si Duçja teksa vendi pritet të kremtojë 75-vjetorin e Çlirimit. Do të ishte e tepërt të mendosh se përshëndetja me dorën lart ishte e planifikuar. Në morinë e toneve të larta për bashkim popullor rreth tij, gjesti në fjalë duket të ketë qenë instiktiv.

Një analizë nga Mero Baze...

Presidenti i Republikës duhet falenderuar sinqerisht që na e dha pushim deri të hënën, me gjithë situatën dramatike, që po kalon Shqipëria, pas ngjarjeve politike të fundit. Por problemi qëndron se ne e kemi të pamundur të jetojmë dhe të flemë të pashqetësuar, kur na thuhet se kushtetuta është në rrezik.

I terrorizuar nga pamundësia e kontrollit të sistemit të ri gjyqësor, presidenti është hedhur në një betejë të dëshpëruar kundër reformës së drejtësisë që për Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimin Europian vlen më shumë se çdo princip tjetër. Rezultati i këtij veprimi ekstremiste dhe të pakontrolluar, është se siç ndodhi me protestat e opozitës, komuniteti ndërkombëtar u bashkua fort sërish rreth Edi Ramës.

Ti, zoti Meta, je antireformë. Por reforma do të vijojë se është jetike për Shqipërinë.

Përpjekja për të evokuar një referendum pa opozitën, nuk është ndonjë mëkat, por është një argument që forcon 30 qershorin, kur opozita u çmend përsëri dhe nuk mori pjesë në zgjedhje.

Kjo gjuhë që po dëgjojmë këto ditë, nuk është as politike, as diplomatike dhe as etike, është thjesht një gjuhë e zgjatur, e nervozuar, e palogjiktë.

Ishte viti 2014 ku Partia Socialiste kishte disa muaj në pushtet kur kryeministri Rama shpalli aksionin më atdhetar, atë të reformës në drejtësi.

Edhe sikur deri tani të kishte mbetur ndonjë grimcë “shprese” se kreu i shtetit në detyrë po bënte ndonjë shaka pa “kripë”, që sot e tutje, me deklarimet, reagimet, xhestikulacionet, dhe plot shkaqe të tjera, ai ka krijuar bindjen tek çdo shqiptar, se shkarkimi i tij është kthyer në emergjencë kombëtare.

Përplasja e fundit e kryetarit të shtetit Ilir Meta me maxhorancën për parimet dhe në praktikë me emrat në Gjykatën Kushtetuese kanë zbuluar një paradoks të madh, që lidhet me sovranizmin dhe sjelljen ndaj Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

Vendimi i Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe Bashkimit Europain, që Komisioni i Venecias të zgjidhë ngërçin e krijuar në formimin e Gjykatës Kushtetuese nga Ilir Meta, duke dubluar një anëtare të saj, ka krijuar një front lufte mes presidentit të Shqipërisë dhe Perëndimit.

Edhe Saliu i shpalli luftë Amerikës me një fishek në vitin 1996-1997, por fluturoi si një rreckë e flakur. Tani e paska shpresën te fisheku i Metës. Dhe te lufta për sovranitet që na paska hapur Meta.

Prej disa ditësh, Ilir Meta ka ftuar në zyrën e tij ish-presidentët në përpjekje për të gjetur një zgjidhje prej tyre. Por deklaratat e Berishës dje, dhe Nishanit sot, tregojnë krejt të kundërtën. Ky i fundit u shfaq para kamerave ‘i tronditur’ nga faktet që i paska paraqitur Meta rreth Gjykatës Kushtetuese.

"Muçmolla” që Presidenti tentoi të kalojë përmbi murin e vetingut, është një tjetër akt pjesë e një lëvizje të dëshpëruar, që sheh një President arkaik, duke luftuar me çdo forcë për të mbajtur gozhdën e vjetër të kontrollit mbi drejtësinë.