Doktor Berisha ja doli edhe njëherë të drithërojë naivët: gjykata e Parisit e pranoi padinë time, i tha ai brohorimës së përkrahësve të tij, që e konsideruan të mbyllur me fitore hesapin e hapur me Amerikën.

Të bësh retrospektivë në Shqipëri,është mëkat e makth i madh. Kemi përshkuar një të kaluar të frikshme me trauma që ndihen dhe sot. Nga e shkuara deri sot, udhëtimi socio-ekonomik dhe politik ishte terr e tmerr. Terr sepse ndonëse sakrifikuam jetë, fituam një totalitarizëm dhe tmerr sepse në liri rrezikuam të humbim demokracinë. Kthimi i shikimit pas, në këtë lloj të shkuare, të frikëson.

Duke parë ngjarjet e viteve '90, kontributin e SHBA-ve në procesin demokratik të vendit, në mbështetjen e vazhdueshme që i ka dhënë PD në pushtet dhe në Opozitë, tek parimet e Statutit të përtej orientimit të vlerave të NATO-, mendoj e propozoj të shtohet edhe kjo:

Në një logjikë normale dhe të domosdoshme për Partinë Demokratike duhet të ishin strukturat, që konform neneve statusore në një rrjedhë normale të zgjidhnin krizën e sotme, një nga më të mëdhatë e regjistruara gjatë ekzistencës së këtij formacioni politik.

Sali Berisha është drejt përfundimit të “Foltoreve” të organizuara prej tij në të gjithë vendin, pasi tashmë po afrohet drejt kryeyqytetit, me takimin në Kamzë. Nuk përjashtohet mundësia që takimin e fundit përmbyllës ta mbajë në Tiranë.

Zgjedhjet në Maqedoninë e Veriut kanë dërguar disa sinjale të trazuara për Bashkimin Europian dhe politikën e Perëndimit në tërësi në Ballkanin Perëndimor, ashtu siç kanë dhënë një leksion të qartë për liderët politik në Ballkan dhe nevojën për reforma të vazhdueshme.

Fitim Zekthi, një nga bashkëpunëtorët më të afërt të Lulzim Bashës, i cili përveçse e vendosi në kryesinë e PD-së, ka 8 vjet që e dërgon në panele televizive, publikoi një foto të vjetër të redaksisë së gazetës “55”, ku ishte së bashku me Çim Pekën, për tu përgjigjur sulmeve ndaj tij.

Sali Berisha, ka 1001 arsye, për të patur të pamundur rikthimin në krye të Partisë Demokratike, ashtu siç e ka krejt të pamundur mbajtjen e atij posti qoftë edhe 24 orë.

Dekorimet e figurave të shquara të jetës shqiptare, në art, kulturë, ekonomi, patriotizëm, etj. janë bërë aq të shumta sa emri i tyre përmendet vetëm në ditën e marrjes së medaljeve e pastaj i mbulon pluhuri i harresës.

Gjatë kësaj kohe, si asnjëherë më parë në opinionin publik është harxhuar aq kohë me statutin e PD-së, sa nuk është bërë për 30 vjet me radhë.

Ka më shumë se një informacion, këto ditë kur PD ka hyrë në kursin e përplasjes publike Basha-Berisha, se ish-kryeministri mund të ketë bërë për vete shumicën e simpatizantëve, votuesve dhe anëtarëve të Partisë Demokratike

Ta pranosh ftesët për të vajtur në promuovimin e njërit nga librat e shumtë që ka autor, kopertinë, çmim, por s'ka energji, s'ka magji, s'ka asgjë - je aq budalla sa më mirë gjej një çengel, ngule në tavan, merr një litar, lyeje me sapun, dhe gjithçkaje jepi fund

Sali Berisha po imiton skemën e Ilir Metës për zgjedhjet lokale të vitit 2013. Në përpjekje për të prodhuar krizë për legjitimitetin e tyre, në mënyrë tërësisht arbitrare dhe siç u vërtetua më pas dhe në shkelje të Kushtetutës, ai shpalli një datë të re zgjedhjesh përtej asaj që ishte legjitime, dhe që respektonte periodicitetin e zgjedhjeve dhe mandatin e të zgjedhurve.

Në një logjikë normale dhe të domosdoshme për Partinë Demokratike duhet të ishin strukturat, që konform neneve statusore në një rrjedhë normale të zgjidhnin krizën e sotme, një nga më të mëdhatë e regjistruara gjatë ekzistencës së këtij formacioni politik

Është lapidare shprehja e shkrimtarit të madh francez, Victor Hugo, në një përpjekje për të identifikuar dhe ndarë politikanët që shesin vendin dhe kombin, ose edhe të ardhmen e popullit të tyre, për interesa personalë.

I largët, i ftohtë, verior, malësor, kufitar, nuk lihet pa u pa Shishtaveci. Shqiptari që nuk shkon me pa Shishtavecin nuk është shqiptar, është parazit, zvarranik, kërrmill, vemje, krimb, bacil. Rruga për në Shishtavec nis në lindje të Kukësit. Humnera shkëmbore ku gjarpëron rruga drejt Shishtavecit, është më madhështori dhe më i bukuri kanion i Botës.

11 Dhjetori I dytë do të jetë dhe më I keq se I pari. Ai mund të vetëshpallet aty kryetar I një partie të re, por jo i PD, pasi rregullat se si mblidhet një Kuvend I PD, nuk mund ti vendos dikush që e cakton vet Kuvendin, vet kandidaturën dhe vet garancitë që do të jetë Kuvend demokratik. Koha kur I bënte të gjitha gjërat vet në PD, ka mbaruar. Ai mund ti bëj ato në krye të një partie tjetër, e cila mund ta bëj atë kryetar, por kurrë më, një njeri më pushtet në këtë vend.

Dje zyra e shtypit të Lulzim Bashës sulmoi ashpër deputetin Tomor Alizoti. “Çdo parti ka Blush-ët e saj” ishte referenca negative që ju referua zëdhënësja e Partisë Demokratike.

Duket sikur ka një cikël që përsëritet në të njëjtën mënyrë. Duket sikur skena politike në Shqipëri, përgjithësisht me të njëjtën lojtarë të improvizuar në vite, nuk ka fantazi të shpikë diçka të re, përveçse të ripërsërisë veten deri në detaj.

E vërteta është se as PD në intervalet që ka qeverisur nuk arriti të ndaloj zbrazjen e Shqipërisë e në të njëjtën kohë nuk arriti të zvogëlojë dozën e zhgënjimit të qytetarëve ndaj politike. Kjo dozë ka dhënë efekte imediate të një apatie të madhe  deri në urrejtje të qytetarëve ndaj politikës! Kupa po mbushet aq shumë sa ajo rrezikon të derdhet.