Referendumi nuk është partiak, as luftë partiake. Referendumi nuk është larje hesapesh as zëvëndësim pushtetesh. Referendumi është shkurt dhe qartë një Institucion juridik i lashtë sa njerëzimi ku populli ushtron pushtetin e tij jo nëpërmjët klasës politike, Parlament, Deputetë etj., por shprehet me një votë direkte mbi propozime të vecanta, që kanë të bëjnë me qytetin, vendin, probleme sensitive etj, por kurrësesi me zgjedhjet rutinë parlamentare.

Kanë filluar t’i kujtojnë Fatos Nanos bashkëpunimet me Berishën, luajalitetin me të, madje dhe faktin që edhe atëherë i kishte vdekur nëna, por nuk e paska përmendur.

Që Nano mbetet një socialist i vjetër, kryesocialisti në fakt, kjo është pak por e sigurt. Gabimet jo të pakta që ka bërë, paktet, paqëndrueshmëritë, anët e papërgjegjshme dhe dobësia e qeverisjes dhe karkateri acid që ka treguar ndër vite, nuk e bëjnë gjithsesi hiç më të keq sesa ata që i ka pasur bashkëkohës apo parsardhës.

Njohja nga Izraeli është një arritje e jashtëzakonshme për shtetësinë e Kosovës, pas disa vitesh fushate agresive ilegale të Serbisë.

Fatos Nano ishte mbrëmë në ekran përballë të gjithëve. Cinikët thonë se doli ‘për vete’ meqë ka kohë pa u shfaqur. Batakçinjtë po thonë se ‘e kanë blerë’,  dhe se ky ‘është shitur’. Derdimenët po thonë ‘pse na prishe korin’, se këta ishin duke kënduar për një ditë të zezë që shqiptarët e kanë parë nja dy a tre herë në këto 30 vjet. Ndërsa personazhet kriminalë të vetë Nanos, me të cilët ky është përplasur, nga të cilët ky është burgosur, lëkurën e të cilëve ky e ka nderë si lëkurën e ujkut për ta parë sa egërsira kanë qenë…, të gjithë këta po lëvrijnë për ta burgosur përsëri Nanon dhe të gjithë njerëzit normal.

Vetëm kur mungon kujtesa, historia është e gatshme të përsëritet. Kjo është arsyeja pse çdo deklaratë, çdo gjest dhe çdo njeri që kujton të kaluarën e këtyre ish-pushtetarëve është një dhuratë për Edi Ramën dhe një ndihmë për të fituar edhe mandatin e tretë.

Pasi shoqëria shqiptare e la të kalonte e paprekur, e pandëshkuar, e paanalizuar, e pahetuar kjo ngjarje e parë dhe e rëndë, (shantazhimi dhe largimi i Zef Brozit) atëherë dimë se cili ishte fati i të gjitha institucioneve shqiptare më pas: Kryeprokurorë, Gjykatës, Drejtorë Bankash, Universitete u shndërruan në kostume të porositura për një person, jo për shqiptarët 

Është  bërë zakon kohët e fundit që presidenti ynë poston në faqen e tij çdo lajm që i duket i keq për Shqipërinë. Do t’i mjaftonte një deklaratë OJQ-je, nga ato që i paguan opozita, apo gërmime në internet të stafit për artikuj negativë, që gjoja “ngrejnë alarmin” për kombin shqiptar, dhe presidenti i poston ato për t’u forcuar zërin.

Pikërisht “qetësimi” i aleatëve të vegjël nga kandidimi, duket se ka spostuar një zhurmë që nisi në ditët e fundit të vitit të shkuar edhe në ditët e para të janarit nga partitë e vogla. Por, logjika e kësaj qetësie duket se nuk ka sens politik, ngaqë politika që kanë bërë gjithë këto 4 vite pro Bashës ka qenë thjesht “sistemimi” i tyre në listat fituese. 

Shekspiriotët si të majtë e të djathtë shqiptarë nuk mund të lozin tragji-komedinë e opozitës shqiptare, ata kanë paguar shumë kohë në (diktaturën komuniste), kur dihet shumë mirë si e pësuan ata që kërkonin të krijonin një parti opozitare e cila të përfaqësohej në parlamentin shqiptar në vitin 1945. 

Më së fundmi edhe PD hartoi një program elektoral në funksion të zgjedhjeve të 25 prillit dhe kjo natyrisht është për t’u përgëzuar. Së pari sepse pak kaq vitesh PD hyn si rrugën intitucionale të një gare elektorale që ka kohë që i ka braktisur, dhe  ku natyrshëm duhet të ballafaqohen ide e jo opozitë çadrash.

Lulzim Basha për të hequr përgjegjësinë nga vetja, ngriti këtë Komision gjoja të pavarur vlerësimi për cilësinë e kandidatëve, dhe sot rezultoi se asnjë nga kriteret e shpallura të tij nuk u respektua, asnjë nga vlerësimet e tij për skualifikim nuk u respektua, plus anëtarë të Komisionit që u trajtuan si të pavarur, u shpallën vetë drejtues qarqesh

“Kjo nuk është një përballje mes Lulzim Bashës dhe Edi Ramës, por një përballje e shqiptarëve me kryeministrin”. Teksa bëhet gati të veshë këpucët e fushatës elektorale, kryetari i opozitës ka një merak të madh që nuk arrin ta fshehë dot. Kërkon të fshihet pas tre milionë zgjedhësve, në një garë politike ku do të jetë emrin i tij në krye të fletës së votimit.

Nëse deri dje keni pyetur, a do e kandidojë Basha në listat për deputet Sali Berishën, keni gabuar shumë.

Shqipëria goditet nga mesatarisht një fatkeqësi natyrore në vit, kryesisht në formën e përmbytjeve. Në 40 vjetët e fundit janë regjistruar nëntë përmbytje të mëdha, kryesisht në veri të vendit. Prandaj, pyetja që lind natyrshëm është: pse kaq shumë përmbytje në Shqipëri?

Lulzim Basha doli sërisht sot nga selia blu dhe hapi thesin e premtimeve elektorale. Ai foli sërish për shuma të mëdha parashë që do u shkojnë në xhepa shqiptarëve sapo ai (nëse do të) të marrë pushtetin.

Motorët e fushatës së 25 prillit janë ndezur. Nga njëra anë Partia Socialiste, e cila është kujdesur ta nisë pak më herët takimet e fushatës, duket se është më e organizuar në terren, e nga ana tjetër Partia Demokratike me Lëvizjen Socialiste për Integrim, që premtojnë hënën.

Në komunën e Bujanocit shqiptarët përbëjnë mbi 50 për qind të popullsisë, rrjedhimisht ata kanë edhe pushtetin, përfshirë edhe kryetarin e komunës. Pasi në Medvegjë pushteti i Aleksandar Vuçiqit prej vitesh është duke ua marrë të drejtat civile shqiptarëve, përfshirë edhe shtetësinë dhe të drejtën për votë, tash një projekt i tillë ka nisur të zbatohet në Bujanoc.

Ishin të dy përballë në ekranin e televizionit; mes tyre në ‘wall’- një tabelë e gjerë me shifrat e Partisë për fushatën e zgjedhjeve. Ky i thotë se ‘shifrat tuaja janë plot e përplot, por nuk janë të vërteta’. Tjetri përballë, që harroi se mund ta kapte kamera, bëri një mimikë cinike dhe një të qeshur të lumtur. Si të ishe në një skenë kur tjetri qesh pse ‘ta hodhi, e mbaje tani!’.

Nëse do të vëresh ligjërimin publik të atyre që mbështesin Lulëzim Bashën dhe anatemojnë Ramën, nëse do të vëresh se çfarë thonë e si e shohin Shqipërinë dhe realitetin ku jetojmë ne, të gjithë drejtuesit politikë të opozitës, por, sidomos, dy prej tyre Lulëzim basha dhe Monika Kryemadhi, ajo që të bie në sy është: deliri dhe paraja.