Nuk gjendet asnjë fjalë për të ngushëlluar babain e Jonada Avdiajt për humbjen e jetës së vajzës së tij 7 vjeçare. Ai la shpirtin në Himarë, la zemrën në Tufinë dhe për të nuk ka asnjë ngushëllim.

Edhe kësaj here, Partia Demokratike dhe Sali Berisha, kanë vendosur të bëjnë politikën dhe opozitarizmin e tyre me fatkeqësinë.

Tre dekadat e fundit ishin pasqyrim i betetës midis dy koncepteve por dhe emërtimeve përkatëse që përfaqësonin dy botë të ndryshme. Një betejë ngritjeje dhe plot përplasjeje nga ku do përballeshin Ballkani arkaik me Juglindjen e një koncepti më të madh siç është Evropa

I nderuari dhe i dhembshuri Bledar Avdia ngushëllime! Unë nuk ju njoh dhe ju nuk më njihni. Nuk ju kam takuar dhe nuk më keni takuar. Tashmë jemi takuar së bashku në një dhimbje, por jo në mënyrë të barabartë. Dhimbja juaj është e papeshueshme dhe dhimbja ime është e zakonshme, por edhe ajo e papeshueshme. Pasi, dhimbjet nuk kanë njësi matëse dhe nuk kanë peshore. Dhimbjet kanë vetëm rëndesë, në shpirt.

Ilir Meta ka filluar e flet për lirinë në Shqipëri. Nuk ka rëndësi se çfarë shembuj merr si pozitiv apo negativ se në të dyja rastet I bie më qafë njerëzve. Kur lavdëron dikë natyrisht e bën më pis se sa duhet, dhe kur sulmon dikë natyrisht I bën më shumë nder se sa duhet.

Makina e propagandës se Berishës po bën çmos për të arritur qëllimin e tij për të krijuar psikozën kolektive, të prekë ndjeshmërinë e njerëzve, dhe për këtë sulmon kë nuk i vete pas avazit apo përpiqet të ruajë gjakftohtësinë në një situatë ku shumë njerëz janë traumatizuar.

Presidenti i ri i vendit, Bajram Begaj, e mbylli fjalimin e tij të inaugurimit me përmendjen e Zotit. Kryeministri aktual, Edi Rama, në ngjarjet e mëdha, e përdor po ashtu rëndom Zotin. Në mitingjet masive të ish-kreut të opozitës, Lulzim Basha, diskurset mbylleshin me kumt fetar: “Zoti,…”. Anipse, pak më parë, po nga ai, parashtrohej dhe regjistri luftarak dhe fyes.

Një ngjarje tragjike përfshiu dje Shqipërinë

Kuptohet se sot nga kundërshtarët e Shqipërisë ka një komplot kundër saj, duke përdorur këtu të korruptuarit e niveleve të larta politike, por edhe një sërë mediash televizive ose dhe të shkruara - po kërkohet shpopullimi i Shqipërisë.

Fjala që mbizotëron tani në mendjen time është ky falënderim me të gjithë shpirtin e me të gjithë zemrën, mirënjohje që buron nga brendësia e zemrës. Falënderim për Perëndinë që na ka udhëhequr gjatë këtij 30 vjeçari. Nuk ishte aspak e lehtë kjo si rrugë.

Ne shqiptarët vazhdojmë të jetojmë në këto kontraste të tmerrshme njerëzore, ku bashkëjetojnë ngjitur me njëri-tjetrin gjigandë me zemër të madhe dhe të gatshëm të të ndihmojnë sapo ke nevojë, por edhe monstra që shndërrohen në përthithës energjie, parash dhe prodhues të së keqes nga të cilët vetëm fati apo ndërhyrje të forta mund të të shpëtojnë.

Shpesh herë e kemi dëgjuar Metën të deklaroje nëpër studio, emisione, në sallën e parlamentit, kudo ku e pyesin për Berishën, se ai është pika e dobët e tij. Mbase ka të drejtë, mbase jo! Mbase thotë të vërtetën, mbase gënjen

Famlija shqiptare gjendet sot në një sulm e presion të shumëfishtë.

Arsyet dhe shkaqet e tragjedive si kjo qe ndodhi kërkohen brenda nesh.. jo jashte.. dhe jo papritur.

Të paditurit ndodhen para dilemave ekzistenciale se si Amerika e zbulon terrorizmin edhe në një ballkon, edhe në një vilë, edhe në një protestë demokracie, edhe në korrupsionin familjar, edhe te një spiun i fshehtë, edhe te një kryetar shteti. Por edhe ata që i dinë punët, si Tritani, ndodhën para dilemave ekzistenciale: ‘Të jesh apo të mos jesh!’ në anën e terrorizmit

Ka një përpjekje të Ilir Metës një javë pasi ka dal nga zyra e Presidentit të kthehet në denoncues korrupsioni. Është gjë e mirë, qoftë dhe si hipokrizi, pasi krijon klimën që korrupsioni duhet ndëshkuar dhe SPAK që merret me betejat antikorrupsion ndjehet më i lirë të veprojë

I vrau fëmijën i bën edhe "Lacin" ky brekë kuqi

Ulesh në çadër e duhet të ulesh kokën se të vjen ndonjëri e të kërcënon me justifikimin se e ke parë në sy.

Mirupafshim në gjëmën e radhës

Njëri prej miqve të mi më të dashur Bardhyl Londo nuk është më mes nesh. Aq serioz në mendime dhe në të shkruar sa dikush që nuk e njihte mund të besonte se ai qeshte pakez kur në fakt e kishte shijen e humorit tejet të theksuar.