Zëra të ndryshëm në Tiranë që janë shfaqur si “ekspertë të Lindjes së Mesme”, po sulmojnë hapur SHBA-në për largimin në Afganistan. Mirëpo, në fakt realisht këta vetëm ekspertë të çështjes në fjalë nuk janë, megjithatë, fjalën e të drejtën e saj e ka gjithsecili.

Zjarri i qëllimshëm tek Sarajet e Tiranës, ndoshta do të ishte rasti më i mirë për opozitën e vjetëruar, të niste sulmet idioteske ndaj qeverisë me kërkesën “autorët para ligjit”. Korit të deputeteve (femra) dhe “hetuesve” të SHQUP-it, ju bashkua dje edhe kryetari në detyrë i shtetit Ilir Meta. Nuk e kuptoj, ç’lidhje ka Partia Demokratike dhe Ilir Meta me Sarajet e Tiranës, ç’merakosje kanë ata për “qëllimet e mbrapshta të atyre që i vunë zjarrin Sarajeve të Tiranë” ?

Shkurt një garë e lodhshme mes opinionistësh, në të vërtetë jo për të tërhequr syrin dhe vëmendjen e publikut drejt vlerave të tyre. Të bie në sy që, për së shumti, radhiten në një vijë starti kur përpiqen të zhvlerësojnë vendimin e Kryeministrit Rama për të pranuar afganët në Shqipëri. Në këtë plan diskursi mendja dhe pena e tyre virtuozohet, ushqehet nga mllefi e nga e keqdashja dhe shkarkon dufin mbi Kryeministrin sikur Ky të ketë bërë ndonjë mëkat! Ndjesitë e tyre ndaj Ramës janë të njohura.

Drama afgane është dëshmia më e qartë se Amerika nuk mjafton. Më shumë se 20 vjet përpjekje amerikane dhe perëndimore për të ndërtuar një shtet funksional dështuan. Shteti dhe forcat e sigurisë u tretën me shpejtësi më të madhe se shpejtësia e avancimit të talebanëve

Nëse do të dëgjosh se çfarë flitet e nëse do të shohësh se çfarë varet nëpër afishet e njoftimeve publike të pazarit mediatik shqiptar, jo vetëm që nuk kupton asgjë, por zbulon gjithnjë e më shumë se, për fat të keq, në një pjesë të madhe, ata që marrin fjalën në publik rrahin t’i tregojnë vendin jo vetëm Amerikës, por edhe botës mbarë.

Jam shumë kurioz kur dëgjoj zëra kundër strehimit të përkohshëm të disa qindra afganëve në Tiranë. Dua të kuptoj kush është ky që kundërshton, si është rritur, çfarë biznesi ka që ia shkatërrojnë këta afganët e mjerë që do të mbyllen në një godinë, çfarë humbet nga rroga e tij, dhe gjithçka tjetër që e bën një njeri të zemëruar për arsye ekonomike, nga kjo ngjarje

Kombi shqiptar është i vogël dhe i ndarë në dy shtete primare, plus edhe në një tjetër me fuqi shtetformuese, si edhe pakicë në dy shtete të tjera. Kujdesi për sovranitetin e saj ka qenë dhe mbetet i lidhur me fatet e SHBA-së, aleatin e madh strategjik sidomos në Kosovë.

Erdhën nga an' e anës ustallarët më të mirë për t'a ndërtuar sa më madhështore Kishën. Zbrazën veglat, sharrët, sqeparët, gozhdët, te vëndi që iu duk më i përshtatshëm. Kur erdhën të nesërmen për të nisur punën, veglat nuk i gjetën ku i kishin lënë, por më poshtë, në një vend tjetër në thellësi të luginës. Po kështu edhe të nesërmen edhe të pasnesërmen: I linin veglat këtu, i gjenin atje. Derisa ustallarët kuptuan se ishte Shën Marena Ajo që i çonte veglat natën në vendin ku e donte Kishën.

I marrin që t’u bëjnë qejfin amerikanëve! Jo, i marrin sepse kanë filluar të zëvendësojnë punëtorët shqiptarë me të huaj (e patë çfarë tha për bangladeshasit?)! E ke gabim, i ka marrë Edi Rama sepse është i çmendur e do të na imponohet si me Bregoviçin! Jo jo, pa lidhje, po i marrin sepse i kanë detyruar amerikanët dhe i tremben burgut nga SPAKU në vjeshtë!

Në këtë përvjetor, Shqipëria ka një sfidë. Të pranoj apo jo Afganë? Ata që ndihmuan aleancën me përkthim, informacion dhe ata që krah Nato-s luftuan me Talebanët. Ka luftuar prej dekadash edhe Shqipëria në qoftë se nuk e dini apo kujtoni.

Në Shqipëri pothuajse nuk ka debat për pranimin e afganëve, që kanë bashkëpunuar me Shtetet e Bashkuara dhe ky është lajm i mirë. Ndonjë përjashtim i vogël thjesht e përforcon më shumë rregullin.

Nuk ka asnjë detaj rreth bisedimeve të deritanishme, lidhur me marrëveshjen, se çfarë do të përfitojnë më konkretisht Shqipëria dhe Kosova në këtë rast, ndonëse Kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama, e konsideroi strehimin e tyre më tepër si një akt humanitar i popullit shqiptar sesa vendim politik, duke e krahasuar atë me pritjen e hebrenjve gjatë Luftës së II Botërore.

Asnjë lëvizje dhe vendim i duhur nuk ka gjasa të bëhet dhe të merret nga Lulzim Basha si para ashtu dhe pas 31 Gushtit, ç’ka do të thotë se ai, gjithçka do ta lërë në “rënie të lirë”. Ai po pret ç’do të thotë përsëri zonja Kim, ç’do të bëjë SPAK-u, DASH-i, FBI-ja, apo dhe vetë Sali Berisha. Lulzimi nuk ka qenë, dhe nuk është “aventurieri” i ngjarjeve të mëdha. Ai nuk rrezikon me kokën e tij, ai bindet. Edhe kësaj here, ai i është bindur Sali Berishës.  

Qeveria e Kosovës sot po sillet si ‘talebanët’ e Afganistanit, po e lë Amerikën të pres te porta për një përgjigje (derisa të formohet një grup punues për ta shqyrtuar kërkesën amerikane për pranimin e refugjatëve afganë), prit derisa të vendosim…

Alarmi më i madh tani në Tiranë nuk është ardhja e disa emigrantëve politikë afganë të rrezikuar nga talibanët. Elita politike e Tiranës, edhe për hipokrizi është dakord me këtë gjest. Alarmi i vetëm sidomos tek pjesa Berisha-Meta, vjen nga fakti se Edi Rama është mbështetur publikisht në këtë gjest nga Lulzim Basha.

Nëse ne do të kishim një opozitë normale në Shqipëri, menjëherë pas daljes së lajmit që SHBA po negocon me Tiranën zyrtare, për të strehuar një numër afganësh, që për shkak se kanë punuar me amerikanët rrezikojnë të vriten nga talebanët, do të duhet të kishin reaguar menjëherë.

E bukur është Sicilia, por e mrekullueshme ngelet Contessa Entelina\ Kundisa arbëreshe, ku ngrihet perpendikolare, zhytur  në ngyrën e artë dhe të smeraldë, ku pavarësisht dritëhijeve të saj mbetet fisnike. 

Para disa ditësh çifti presidencial Meta – Kryemadhi u çfaq në media me një foto të realizuar në Amerikë. Burrë e grua me Biblën në dorë, dhuratë nga një përfaqësues i lartë fetar, në foto edhe ai i pranishëm me bashkëshorten.

Kulmi i teorisë së konspiracionit është që ky nuk është Procesi i Berlinit, por procesi i Novi Sadit, meqë takimi i parë i konkretizimit të bashkëpunimit të katër prioriteteve të Procesit të Berlinit u mbajt në Novi Sad.

Është e pabesueshme aftësia e shqiptarëve këtej dhe andej kufirit për të humbur lehtësisht në paqe atë që fitohet me gjak dhe sakrifica në luftë. Ne fituam luftën, por nuk po dimë të ndërtojmë paqen mes njëri-tjetrit në vecanti, por dhe në gjithë rajonin e trazuar në përgjithësi